Skip to main content

Η Πρωτοχρονιά γιορτάζεται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ο πρωτόγονος καταλάβαινε την επανάληψη στη λειτουργεία της φύσης. Μέχρι πρότινος ο άνθρωπος πίστευε ότι ο Ήλιος περιστρέφεται ενώ η Γη είναι ακίνητη. Ήταν μια άποψη συνδεμένη με δοξασίες για θεούς και λατρείες. Ο Ήλιος ήταν θεός. Η αλλαγή του χρόνου ήταν δεμένη με την επαναληπτική γέννηση του θεού, της φύσης. Έτσι πέρασε και στον χριστιανισμό. Η απαραίτητη αρίθμηση των ετών ξεκινούσε από ένα σταθερό σημείο, ανάλογα τον πολιτισμό.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι γιορτάζουμε το τελείωμα μιας περιστροφής της Γης γύρω από τον Ήλιο και το ξεκίνημα μιας νέας. Αν η Γη δεν περιστρεφόταν, κινείτο ευθεία ή ήταν ακίνητη, δεν θα υπήρχε καν ζωή να το συζητάμε

Δεν είναι ούτε 500 χρόνια ο Κοπέρνικος θεμελίωσε επιστημονικά την περιστροφή της Γης γύρω από τον Ήλιο, αξιοποιώντας την ξεχασμένες παρατηρήσεις του Σαμιώτη Αρίσταρχου. Και βέβαια δεν έγινε αμέσως αποδεκτό. Υπήρχε και η Ιερά Εξέταση.

Δηλαδή επί χιλιάδες χρόνια γιορτάζαμε μια πλάνη. Να ήταν η μόνη πλάνη που λατρεύουμε;

Καλή μας περιστροφή, με το καλό και υγιείς ξανά στο ίδιο σημείο της τροχιάς. Αυτό το συμβατικό που το λέμε Πρωτοχρονιά. Χωρίς την πλάνη ότι δεν κινδυνεύει η ζωή στον πλανήτη, να ξαναγυρίσει εδώ σε καλλίτερη κατάσταση, με τη δεντρολιβανιά πιο ψηλή, χωρίς κλιματική κρίση, πολέμους, λιμούς, γενοκτονίες!!

Και υπόψιν, ο πλανήτης δεν έχει πρόβλημα, ελάχιστα έχει επηρεάσει ο άνθρωπος τις παραμέτρους περιστροφής, δηλαδή θα συνεχίσει να περιστρέφεται καταστραμμένος και χωρίς ζωή πάνω του. Το πρόβλημα θα το έχει ο άνθρωπος. Που δεν θα είναι εδώ να γιορτάζει, να τον καλωσορίζει, και να αριθμίζει τις περιστροφές.

Αντί για κάλαντα ας ακούσουμε: «Το Τραγούδι της Γης» του Μ. Θεοδωράκη και του Πλανητάριου.

Το τραγούδι της γης

δεν τ’ άκουσες ποτέ

ούτε θα τ’ ακούσεις πια.

Σκότωσες όλα τα πουλιά

τα δάση

το νερό

το λαμπερό νερό

τον ποταμό.

Πάει…

Σκότωσες το χώμα

τον ήλιο

την καρδιά σου.

Ποτέ δεν θα ξαναδείς

το χρώμα τ’ ουρανού

δεν θ’ ακούσεις ποτέ

τον ήχο των χρωμάτων.

Σαν βολίδα προχωρείς στο χάος.

Στερνή φορά ας ακουστεί μες στη σιωπή

το τραγούδι της Γης.

Πριν τελικά τυλιχτώ στο χάος

ένα “γειά σου” θα πω στη ζωή.

Leave a Reply